Betoniarki 400 V

Pobór prądu betoniarki trójfazowej wynika z mocy silnika: przy 1,1 kW jest to około 2,5 A na fazę w pracy ustalonej, przy 1,5 kW rzędu 3,5 A. Prąd rozruchowy sięga kilkukrotności tej wartości, dlatego standardem jest gniazdo CEE 16 A i wyłącznik nadprądowy o charakterystyce C 16 A, który tego szczytu nie odetnie. Obwód budowlany zabezpiecza się dodatkowo wyłącznikiem różnicowoprądowym 30 mA.

Różnica ujawnia się przy rozruchu pod obciążeniem i przy długiej pracy. Silnik trójfazowy startuje z pełnym momentem, więc rusza z bębnem pełnym zaprawy nawet po kilkuminutowej przerwie, a przy mocy 1,1 kW obciąża każdą żyłę prądem około 2,5 A zamiast 7,5 A w wersji 230 V. Mniejszy prąd to mniejsze straty na przewodzie: na przedłużaczu 50 m obroty bębna nie siadają. Maszyna 400 V jest też przystosowana do pracy ciągłej przez całą zmianę, podczas gdy wersja jednofazowa przy cyklach 2–4-minutowych wymaga przerw na ostygnięcie uzwojenia.

Do zasilania maszyny trójfazowej stosuje się pięciożyłowy przewód oponowy H07RN-F z wtykami CEE 16 A. Przekrój 5×2,5 mm² wystarcza do około 50 m trasy przy silniku do 1,5 kW; powyżej przechodzi się na 5×4 mm². Przewód rozwija się z bębna do końca — zwinięty zwój grzeje się i traci obciążalność nawet o 30–40 procent. Połączenia trzyma się nad poziomem gruntu; złącza leżące w wodzie są najczęstszą przyczyną zadziałania wyłącznika różnicowoprądowego.

Zasilanie z agregatu jest typowe dla działek bez przyłącza, pod warunkiem zapasu mocy na rozruch. Agregat musi mieć wyjście trójfazowe 400 V i gniazdo CEE 16 A, a jego moc dobiera się z zapasem 3–4-krotnym względem mocy silnika: dla betoniarki 1,1 kW oznacza to zwykle jednostkę rzędu 4–6 kVA. Zbyt mały agregat przy starcie pod obciążeniem zapada się napięciowo i wyłącza. Sprzęt do takiego stanowiska znajdziesz w kategorii agregaty prądotwórcze.