Łaty wibracyjne kratownicowe

Progiem opłacalności jest powierzchnia jednej działki betonowania. Przy polach od ok. 300 m² w jednym zalewaniu kratownica o szerokości 8–12 m wykonuje pas jednym przejściem, podczas gdy listwa dwuprofilowa z profilem 4 m potrzebuje trzech przejść i styków między pasami. Drugi argument to tolerancja płaskości: poziom wyznaczają prowadnice wypoziomowane niwelatorem, więc odchyłka nie rośnie wraz ze zmęczeniem operatora. Przy działkach do ok. 150 m² rachunek się odwraca — 1–2 godziny na ustawienie prowadnic trwają dłużej niż samo betonowanie.

Oparciem są dwie prowadnice wzdłuż krawędzi pola: szyny stalowe na regulowanych stopkach, krawędzie szalunku albo pas betonu wykonany dzień wcześniej. Moduły końcowe mają płozy ślizgające się po prowadnicach, więc ich rozstaw powinien być o 20–40 cm mniejszy niż szerokość robocza maszyny. Prowadnice poziomuje się przed betonowaniem i kontroluje co 2–3 m, bo błąd wysokości przenosi się 1:1 na gotową posadzkę. W halach mocuje się je do zbrojenia, żeby nie przesunęły się pod naporem mieszanki.

Szerokość wynika z liczby sekcji pośrednich wstawionych między dwa moduły końcowe. Sekcje mają zwykle 1–3 m, więc typowe konfiguracje to 5, 8, 12 i kilkanaście metrów, a górną granicę podaje producent dla każdego napędu — przekroczenie kończy się ugięciem belki i falą na posadzce. Doliczaj masę: zestaw kilkunastometrowy waży zwykle 150–300 kg, co oznacza wciągarkę i dwie osoby przy przestawianiu.

Zacieranie pozostaje osobnym etapem. Kratownica zagęszcza i wyrównuje warstwę 10–30 cm oraz wyciąga mleczko cementowe, ale nie zamyka porów — powierzchnia po niej jest równa, lecz matowa i chłonna. Po odparowaniu wody, zwykle 2–5 godzin od wylania i po teście śladu buta do ok. 5 mm, wchodzi zacieraczka do betonu: najpierw z tarczą, potem z łopatkami. Dopiero ten etap decyduje o odporności posadzki przemysłowej na ścieranie, a jego pominięcie daje beton pylący po kilku miesiącach.