Mycie kostki brukowej

Myjka do kostki brukowej pracuje głowicą obrotową zamkniętą w osłonie, a nie pojedynczą lancą. Wirujące ramię z dwiema dyszami utrzymuje stały kąt i odległość od nawierzchni, dzięki czemu kostka schodzi równomiernie, bez jaśniejszych pasów. Szerokość robocza takich głowic to zwykle ok. 300–600 mm, a wydajność rzędu 100–250 m² na godzinę wobec 20–40 m²/h przy lancy. Osłona zatrzymuje rozbryzg wody z brudem, więc elewacja i ogrodzenie zostają czyste, a ciśnienie daje zwykła maszyna wysokociśnieniowa.

Urządzenie do fugowania dozuje piasek wąskim strumieniem prosto w szczelinę, zamiast rozsypywać go po całej nawierzchni — materiał schodzi na 2–4 cm w głąb, a lico kostki zostaje czyste. Szczotka pracuje odwrotnie: rozprowadza wysypany piasek ruchem poprzecznym i dobija go w szczelinę, więc sprawdza się przy wąskiej fudze i przy uzupełnianiu ubytków po myciu. Na piasek o uziarnieniu 0–2 mm i szczelinę szerokości 3–5 mm liczy się zwykle 3–6 kg materiału na metr kwadratowy. Oba narzędzia pracują razem: najpierw dozowanie, potem wmiatanie.

Mycie ciśnieniowe wypłukuje ze szczelin piasek fugowy nawet na 2–4 cm w głąb. Pusta szczelina odbiera kostce zaklinowanie, więc nawierzchnia klawiszuje, a krawędzie się wykruszają — przy ruchu samochodowym efekt widać po jednym sezonie. Po wyschnięciu nawierzchni wsypuje się nowe wypełnienie i wmiata szczotką, a na większych powierzchniach dozuje urządzeniem do fugowania. Prace kończy przejście zagęszczarką z płytą zabezpieczoną matą, żeby dobić kostkę i osadzić fugę.

Mech i glony to warstwa biologiczna — schodzą mechanicznie: zamiatanie szczotką, przejście głowicą obrotową przy ok. 150 bar, a szczeliny domywa lanca wibracyjna. Białe wykwity to węglan wapnia wymyty z zaprawy i betonu — ciśnienie go nie ruszy. Usuwa się je preparatem na bazie kwasu przeznaczonym do betonu, z czasem działania zwykle 5–15 minut, po czym powierzchnię trzeba obficie spłukać. Roboty planuje się powyżej ok. 5 °C i poza pełnym słońcem.