Nagrzewnice olejowe bez odprowadzenia spalin

Nagrzewnica bezpośredniego spalania przeznaczona jest do przestrzeni intensywnie wentylowanych: budynków w stanie surowym, hal z otwartymi bramami, wiat, namiotów, mostów, konstrukcji stalowych i placów przeładunkowych. Warunkiem jest stały dopływ świeżego powietrza rzędu 25–30 m³/h na 1 kW mocy, czyli dla urządzenia 30 kW około 750–900 m³/h. W praktyce oznacza to otwartą bramę albo okno po przeciwnej stronie pomieszczenia. Nie wolno nią ogrzewać mieszkań, biur ani zamkniętych magazynów z obsadą.

Kryterium rozstrzygającym jest wentylacja i obecność ludzi, nie moc czy cena. Wersja bez odprowadzenia spalin oddaje do hali blisko 100% energii paliwa wobec 80–90% w konstrukcji z wymiennikiem, jest lżejsza o mniej więcej 30–50% i nie wymaga montażu przewodu 120–150 mm. Wersja kominowa oddziela spaliny od strumienia roboczego, więc nie podnosi wilgotności ani stężenia CO₂. Na budowie w stanie surowym sensowniejsza jest bezpośrednia; w hali zamkniętej z załogą — kominowa.

Urządzenie bezpośredniego spalania jednocześnie podnosi temperaturę i oddaje wilgoć: spalenie 1 kg oleju opałowego generuje ponad 1 kg pary wodnej trafiającej wprost do hali. Przy suszeniu tynków i wylewek działa to na plus tylko wtedy, gdy wilgotne powietrze ma dokąd uciec — wzrost temperatury o 15–20°C zwiększa zdolność powietrza do przyjmowania wody, ale bez przewiewu para skropli się na chłodnych ścianach i szybach. Standardem jest praca przy uchylonych oknach lub z osuszaczem.

Zużycie wynika wprost z mocy i wartości opałowej oleju, która wynosi rzędu 11–12 kWh/kg. Przy sprawności bliskiej 100% urządzenie spala około 0,08–0,10 kg paliwa na kilowatogodzinę, więc maszyna 20 kW potrzebuje mniej więcej 1,6–2 kg/h, a 30 kW około 2,5–3 kg/h. Zbiorniki w tej klasie mieszczą zwykle 40–60 l, co przy pełnym obciążeniu maszyny 30 kW daje kilkanaście godzin pracy ciągłej. Realne zużycie obniża termostat pokojowy: po osiągnięciu zadanej temperatury palnik gaśnie.