Uchwyty do laserów

Uchwyt czujnika to zacisk osadzający detektor promienia na łacie lub tyczce o profilu szerokości zwykle 20–60 mm; pracuje po stronie odbiorczej i ustala wysokość, na której detektor łapie płaszczyznę. Adapter na statyw działa po stronie nadajnika — przykręca się go gwintem 5/8" × 11 do głowicy i pozwala postawić laser rotacyjny na statywie innym niż fabryczny. Oba elementy bywają w jednym zestawie, ale nie są zamienne: zacisk łaty nie ma gwintu statywowego.

Standardem w sprzęcie geodezyjnym jest gwint calowy 5/8" × 11 — stosują go głowice statywów, tyczki pomiarowe i podstawy laserów rotacyjnych. Drugi rozmiar to gwint fotograficzny 1/4", typowy dla lekkich laserów krzyżowych. Połączenie obu standardów wymaga tulejki redukcyjnej 5/8" na 1/4". Różnica średnic wynosi ok. 9,5 mm i jest widoczna gołym okiem, więc przed zakupem wystarczy obejrzeć gniazdo w podstawie przyrządu.

Zużyty uchwyt zdradzają trzy objawy: szczęka zacisku nie trzyma profilu łaty mimo dokręcenia śruby motylkowej do oporu, gniazdo gwintu 5/8" × 11 obraca się z wyczuwalnym luzem, a odczyty z jednego stanowiska rozjeżdżają się o 2–3 mm przy niezmienionym ustawieniu lasera. Przy dokładności przyrządu rzędu 1–3 mm na 30 m mocowanie z luzem podwaja błąd pomiaru, a nowy uchwyt kosztuje mniej niż poprawki wysokości na gotowej płycie.

Mocowania magnetyczne i przyścienne projektuje się pod lekkie lasery liniowe i krzyżowe używane wewnątrz, gdzie odległości nie przekraczają 15–20 m, a przyrząd waży zwykle poniżej 1,5 kg. Laser rotacyjny do niwelacji terenu pracuje na dystansach 30 m i większych i wymaga sztywnej, trójpunktowej podstawy — na zewnątrz stawia się go na statywie geodezyjnym z gwintem 5/8" × 11, a detektor mocuje na łacie przez uchwyt czujnika. Magnes na zapylonym profilu traci część siły.